اگر عشق تضمین شده بود، بعضی از ما دیگه ترسی از اون نداشتیم.
برای همینه که حتی مذهب و قانون هم حرفی از اون نمیزنن، خوب راه دیگه ای هم ندارن؛ تو خودت باید به عشق اعتماد کنی.
خیلی از آدما از بی وفایی عشق، غمگین و ناراحتن، از درد و اندوهی که دلهاشون و سنگ میکنه و بخشیدن رو از بین میبره! اونا بدبختی خودشون رو به پای عشق مینویسن و برای همین نمیدونن که عشق پیوسته است و این آدمها هستن که عوض میشن. عشق کاملاً تضمین شده است آدمی بی وفاست. عشقه که اعتماد پذیره و آدمی دگرگونی پذیر.
تنها تضمین برای عشق اینه که تمام انرژی خودت رو بکار بگیری تا شایسته ی عشقی مانا بشی اگر چنین شد، دیگه از هیچ چیز نمیترسی چون جهنم یعنی عاشق نبودن.
پ.ن: در سکوت با یکدیگر پیوند داشتن، همدلی صادقانه، وفاداری ریشه دار، اعتماد کن ...
        و بیا پرواز اعتماد را با یکدیگر تجربه کنیم، وگرنه میشکنیم بالهای دوستی مان را

عاشق شدن... انقدر بخنديد که دلتون درد بگيره. بعد از اینکه از مسافرت برگشتید ببینید هزارتا ایمیل دارید. به یک جای خوشگل برید برای مسافرت. به آهنگ مورد علاقتون از رادیو گوش بدید. به رختخواب برید و به صدای بارش بارون گوش بدید. از حموم که بیروون آمدید! ببینید حولتون گرمه. آخرین امتحانتون رو پاس کنید. یه کسی که معمولاً زیاد نمیبینینش، ولی دلتون میخواد ببینید، بهتون تلفن کنه. توی شلواری که توی سال گذشته ازش استفاده نمیکردید پول پیدا کنید. برای خودتون توی آینه شکلک در بیارین، و بهش بخندید. تلفن نیمه شب داشته باشید که ساعتها هم طول بکشه. بدون دلیل بخندید. بطور تصادفی بشنوید که یه نفر داره از شما تعریف میکنه. از خواب بیدار بشید و ببینید که چند ساعت دیگه هم میتونید بخوابید. آهنگی رو گوش کنید که شخص خاصی رو به یاد شما میاره. عضو یک تیم باشید. از بالای تپه به غروب خورشید نگاه کنید. دوستان جدید پیدا کنید. وقتی اونو میبینید! دلتون هری بریزه پائین. لحظات خوبی رو با دوستانتون سپری کنید. کسانی که دوستشون دارید، خوشحال ببینید. پلیورش رو بپوشید و ببینید هنوزم بوی عطرش رو میده. یه دوست قدیمی رو دوباره ببینید و ببینید که فرقی نکرده. عصر که شد کنار ساحل قدم بزنید. یکی رو دوست داشته باشید که بدونید دوستتون داره. یادتون بیاد که دوستای احمقتون چه کارهای احمقانه ای کردند و بخندید، ..... و بخندید، ..... و باز هم بخندید. اینها بهترین لحظه های زندگی هستند. قدرشون رو بدونیم. "زندگی یه مشکل نیست که حلش کرد، بلکه یک هدیه است که باید ازش لذت برد."

از همه ی سختی ها، فراز و نشیب ها، سردرگمی ها و از همه ی بهانه های همیشگی، باید گذر کرد تا به زندگی رسید.
اگر با همون نگاه همیشگی به دنیا نگاه کنیم، هیچ موقع به آنچه تصورش را میکنیم نخواهیم رسید، چرا که آنچه در ذهن ما میگذرد بر اساس دنیای خیالی مورد علاقه ی ما ترسیم شده است و در آن از قوانین دنیای بیرون خبری نیست، اما دقیقاً این همان نقطه ایست که مایه ی رنجش خاطر و گلایه های همیشگی ما را پدید می آورد.
بیشتر ما اغلب ساعات شبانه روز، تنها کاری را که هرگز فراموش نمی کنیم و مدام به انجام آن میپردازیم، غر و لند کردن و از بد بودن جمیع شرایط موجود و همینطور شاکی بودن است، غافل از اینکه همه ی اینها اجزای کوچکی هستند که برای دیدنشان همه ی نور وجود مان را طوری به آنها تابانده ایم که بخش اصلی زندگی مان را زیر سایه ی خودشان پنهان کرده اند و تبدیل به معجونی شده اند بد مزه، که هر یک از ما به آن میگوییم: "زندگی من."
من قصد نتیجه گیری کلی و تجویز نسخه ای شفا بخش را ندارم، اما تجربه ام به من میگوید: " کل حیات بنی آدم، درنگی بیش نیست، که آن نیز بگذرد بر سر نیست و هست!"