علی عزیزم، الهام قشنگ من، و مسعود عزیز از هر سه نفر شما تا حدی سپاسگذارم که بیانش برایم خیلی دشوار است، راستش عددی را برای وصفش پیدا نمیکنم. تک به تک دوستون دارم چون اگر هر کدومتون در زندگی من نبودید امکان داشت من هم نباشم! ساده تر بنویسم زندگی ام را چه خوب چه بعد مدیون تان هستم.

علی عزیزم که برای این وبلاگ خیلی زحمت کشید و مطمئنم اگر این وبلاگ نبود من تا امروز دیگر نبودم.....! علی عزیزی که در اولین دیدار و متاسفانه تا به امروز که آخرین دیدار بود، برایم برادری بود و هست که باعث شد برای یکبار هم که شده احساس کنم وجود دارم! و دیگر بفکر این نباشم که خودم را نابود کنم! کسی که به من یاد داد زندگی مثل تلاطم و امواج دریاییست که چیزی را از آدم میگیره، اما یک چیز دیگری به آدم باز میگردونه!

و الهام عزیزم که هر کاری کنم نمیتوانم جواب گوی محبتهای همیشگیش باشم و لغتی هم برای عطوفت و مهربونیش نیست که بنویسم! آره کسی که جای خالی مادر من رو پر کرد، اما افسوس که نمیتونم ببینمش!!! افسوس که خودم باعث شدم که دیگه نتونه بیاد کنارم. الهام عزیزم برای گرفتن اجازه ی دوباره دیدنت دست به هر کاری میزنم...! من بدون تو هیچم.

مسعود عزیزم، کسی که دلم میخواست بیشتر از اینها پای لجبازی های قشنگش بشینم و به درد دلهاش گوش کنم! نتونستم همونی باشم که دلم میخواست! یعنی نذاشتن که باشم! دلم برای غر زدنهای پشت سر هم تو خیلی تنگ شده! شوخی میکنم! اما مسعود عزیز زندگی رو همونطور که هست باید ادامه داد مگه نه؟! امروز دلم بیشتر از همیشه گرفته بود، اما الان آرومم... آروم مثل یه نازنین دیگه ای که خودش رو برای روزها و مشکلات بعدی آماده کرده! امیدوارم هر چی که از خدای مهربون میخوای برات برآورده بشه عزیزم.

و در آخر از شما خواهش میکنم سرزنشم نکنید که چرا این مطالب رو اینجا نوشتم! چون دوست داشتم بیشتر بنویسم اما ننوشتم!!!
به امید روزی بهتر از دیروز و بدتر از فردا!