عاشق شدن... انقدر بخنديد که دلتون درد بگيره. بعد از اینکه از مسافرت برگشتید ببینید هزارتا ایمیل دارید. به یک جای خوشگل برید برای مسافرت. به آهنگ مورد علاقتون از رادیو گوش بدید. به رختخواب برید و به صدای بارش بارون گوش بدید. از حموم که بیروون آمدید! ببینید حولتون گرمه. آخرین امتحانتون رو پاس کنید. یه کسی که معمولاً زیاد نمیبینینش، ولی دلتون میخواد ببینید، بهتون تلفن کنه. توی شلواری که توی سال گذشته ازش استفاده نمیکردید پول پیدا کنید. برای خودتون توی آینه شکلک در بیارین، و بهش بخندید. تلفن نیمه شب داشته باشید که ساعتها هم طول بکشه. بدون دلیل بخندید. بطور تصادفی بشنوید که یه نفر داره از شما تعریف میکنه. از خواب بیدار بشید و ببینید که چند ساعت دیگه هم میتونید بخوابید. آهنگی رو گوش کنید که شخص خاصی رو به یاد شما میاره. عضو یک تیم باشید. از بالای تپه به غروب خورشید نگاه کنید. دوستان جدید پیدا کنید. وقتی اونو میبینید! دلتون هری بریزه پائین. لحظات خوبی رو با دوستانتون سپری کنید. کسانی که دوستشون دارید، خوشحال ببینید. پلیورش رو بپوشید و ببینید هنوزم بوی عطرش رو میده. یه دوست قدیمی رو دوباره ببینید و ببینید که فرقی نکرده. عصر که شد کنار ساحل قدم بزنید. یکی رو دوست داشته باشید که بدونید دوستتون داره. یادتون بیاد که دوستای احمقتون چه کارهای احمقانه ای کردند و بخندید، ..... و بخندید، ..... و باز هم بخندید. اینها بهترین لحظه های زندگی هستند. قدرشون رو بدونیم. "زندگی یه مشکل نیست که حلش کرد، بلکه یک هدیه است که باید ازش لذت برد."

از همه ی سختی ها، فراز و نشیب ها، سردرگمی ها و از همه ی بهانه های همیشگی، باید گذر کرد تا به زندگی رسید.
اگر با همون نگاه همیشگی به دنیا نگاه کنیم، هیچ موقع به آنچه تصورش را میکنیم نخواهیم رسید، چرا که آنچه در ذهن ما میگذرد بر اساس دنیای خیالی مورد علاقه ی ما ترسیم شده است و در آن از قوانین دنیای بیرون خبری نیست، اما دقیقاً این همان نقطه ایست که مایه ی رنجش خاطر و گلایه های همیشگی ما را پدید می آورد.
بیشتر ما اغلب ساعات شبانه روز، تنها کاری را که هرگز فراموش نمی کنیم و مدام به انجام آن میپردازیم، غر و لند کردن و از بد بودن جمیع شرایط موجود و همینطور شاکی بودن است، غافل از اینکه همه ی اینها اجزای کوچکی هستند که برای دیدنشان همه ی نور وجود مان را طوری به آنها تابانده ایم که بخش اصلی زندگی مان را زیر سایه ی خودشان پنهان کرده اند و تبدیل به معجونی شده اند بد مزه، که هر یک از ما به آن میگوییم: "زندگی من."
من قصد نتیجه گیری کلی و تجویز نسخه ای شفا بخش را ندارم، اما تجربه ام به من میگوید: " کل حیات بنی آدم، درنگی بیش نیست، که آن نیز بگذرد بر سر نیست و هست!"

همیشه وقتی من میخوام یک نوشته جدید توی وبلاگ بنویسم، اولین جمله ای که یادم میاد اینه: "باز هم من برگشتم!" میدونم، خیلی خیلی دیر برای نوشتن میام اینجا، اما دلیلش این نیست که بی خیال اینجا شدم، خیلی سعی میکنم یه چیزی بنویسم اما بیشتر وقتها واقعاً نمیتونم، اما این بار از اون بارها ست که بخوام نخوام باید بنویسم!
به نظرم خیلی از آدمایی که توی زمین زندگی میکنن، روز تولد ندارن! نه منظورم این نیست که بدنیا نمیان، منظورم اینه که احساس میکنم یه جوری زندگی میکنن که انگار هر روز از زندگیشون تولد شونه! یعنی قدر هر روز از زندگیشون رو میدونن. امروز هم شب تولد یکی از اون کسانیه که من احساس میکنم، قدر هر روز از زندگیش رو میدونه، امروز تولد نزدیکترین دوست من از لحاظ احساساته، تولد یه دوسته واقعیه که باعث خیلی از جرقه های خوشکل خوشکل توی زندگی من شده...
خدا میدونه که چقدر دوست داشتم بتونم طور دیگه ای امروز بهش تبریک بگم، اما نتونستم. ولی به هر حال دلم میخواست بدونه که همیشه به یادشم و همیشه براش بهترین ها رو میخوام، علی عزیزم تولدت مبارک.

گروهی از فارغ التحصیلان پس از گذشت چند سال و تشكیل زندگی و رسیدن به موقعیت‌های خوب كاری و اجتماعی طبق قرار قبلی به دیدن یكی از اساتید مجرب دانشگاه خود رفتند. بحث جمعی آنها خیلی زود به گله و شكایت از استرس‌های ناشی از كار و زندگی كشیده شد.
استاد برای پذیرایی از میهمانان به آشپزخانه رفت و با یک قوری قهوه و تعدادی از انواع فنجانهای سرامیكی، پلاستیكی و كریستال كه برخی ساده و برخی گران قیمت بودند بازگشت. سینی را روی میز گذاشت و از میهمانان خواست تا از خود پذیرایی كنند.
پس از آنكه همه برای خود قهوه ریختند استاد گفت: اگر دقت كرده باشید حتما متوجه شده‌اید كه همگی فنجانهای گران‌ قیمت و زیبا را برداشته‌اید و آنها كه ساده و ارزان قیمت بوده اند در سینی باقی مانده‌اند. البته این امر برای شما طبیعی و بدیهی است.
سرچشمه همه مشكلات و استرس‌های شما هم همین است. شما فقط بهترین‌ها را برای خود می‌خواهید. قصد اصلی همه شما نوشیدن قهوه بود اما آگاهانه فنجانهای بهتر را انتخاب كردید و البته در این حین به آن چه دیگران برمی‌داشتند نیز توجه داشتید. به این ترتیب اگر زندگی قهوه باشد، شغل، پول، موقعیت اجتماعی و … همان فنجانهای متعدد هستند. آنها فقط ابزاری برای حفظ و نگهداری زندگی‌اند، اما كیفیت زندگی در آنها فرق نخواهد داشت. گاهی، آن قدر حواس ما متوجه قهوه‌خوری هاست كه اصلا طعم و مزه قهوه موجود در آن را نمی‌فهمیم. پس دوستان من، سعی کنید حواستان به فنجان‌ها پرت نشود! تنها به جای آن، از نوشیدن قهوه خود لذت ببرید.

خوب این هم از آخرین پست در سال 1387
از اینکه در این سال هم گاه گاهی توانستم در کنار نازنین عزیز از مطالب و داستانهای کوچک بهانه ای بسازم برای با شما بودن، خوشحالم. البته نا گفته نماند که شاید نتوانسته باشم به تک تک دوستانی که نظری به یادگار برای من گذاشته بودند سری بزنم و عرض ادبی کرده باشم، اما با وجودتان در این وبلاگ بی نهایت خوشحال شده ام.
علت اینکه در پا نوشت این پست این مطالب را مینویسم تنها برای سپاسی است بی انتها از شما که باعث آن خوشحالی و سعادتی بوده اید که در فوق ذکر کردم و بهانه ای برای تبریک پیشاپیش سال نو و آرزوی شادی و موفقیت روز افزون برای شما و یکایک ایرانیان و فارسی زبانان عزیز و دیگر اینکه لازم میدانم از کسانی که تنها اسمی از آنها میدانم و محبتی بیکران، همچون وحید، سیاوش، نازنین و سحر عزیز که با لطف سابقه دارشان باعث دلگرمی من شده اند بگویم، هیچ علاقه ای یک طرفه نیست، اگر به طعم قهوه بی اندیشیم نه به فنجانی که قهوه در آن است! ادامه مطلب

عشق تنها چیزی است که...
بیش از هر چیزی...
داشتنش را دوست داریم...
و بیشتر از هر چیزی...
دادنش را دوست داریم...
و هیچ کس در نمی یابد...
که عشق همان چیزیست...
که همواره داده میشود...
ولی پذیرفته نمیشود!

پس رسیدن سال روز عشق، پیشکش عشقهای پاک شما